Jurgen Bey
12-10-2009
Jurgen Bey
Dutch Designer en denker
'In huis bestaat geen haast'
Ontwerper Jurgen Bey (1965) wil met zijn producten anderen beter doen laten functioneren. Daarvoor kijkt hij naar de (publiekelijke)ruimte om mensen heen. Naar inspiratiebronnen. De snelle praktische kant van handelen is voor hem niet van belang. "Je kunt wel snel van a naar b rijden, maar mooier en beter is soms om dat via kronkelwegen te doen. In chaos en onhandigheid komt er ruimte voor nieuwe kwaliteiten." Bey laat zijn gedachte gaan over ruimte, woningen en het leven daarin.
Met zijn producten het leven en werk van anderen veraangenamen. En vanuit zijn producten brede maatschappelijke thema's communiceren. Dat vindt Jurgen Bey het fijne aan zijn vak. We nemen als voorbeeld de inrichting die hij ontwierp voor het ROC in Apeldoorn. Een inrichting die gold als een eenmalige extra uitgave. Tijd en geld voor onderhoud en aanpassing achteraf was er niet. "Zonde, die minimale budgetten", vindt Jurgen Bey. "De zorg aan de omgeving van een nieuwe generatie op deze school mag toch niet worden verwaarloosd? Op middelbare scholen krijgen leerlingen juist vorming voor hun verdere leven. Zelf kreeg ik toen ik studeerde ook een visie en een beeld van de richting waarin ik verder wilde." Jurgen studeerde op de afdeling Public Space aan de Design Academy in Eindhoven.
Museum is verblijfplaats
Nu legt hij zich met zijn studio in Rotterdam toe op publieke ontwerpen. Buitenruimte, maar ook interieurs. Voor verzekeraar Interpolis in Tilburg ontwierp hij de oorstoel, een moderne fauteuil om in weg te kruipen én te vergaderen. Bey creëerde met deze omvangrijke stoel een vergaderruimte zonder schotten. Geen hokjes, maar ruimte. Dat is zijn gedachte. Ander voorbeeld. Eentje waarin weer kinderen, 'de toekomst van de wereld', voorkomen. Voor museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam ontwierp hij een educatieruimte voor kinderen. Waarom zou je in een musea snel van het ene kunstwerk naar het andere moeten lopen? Waarom kan een museum geen verblijfplaats zijn? En waarom ook niet voor kinderen? Zij kunnen er goed verblijven en er ondertussen van en in leren."
Bereidheid tot activiteit
Ruimtes een andere functionaliteit geven, Bey is er goed in. Kantoorgebouwen vergelijkt hij met vliegmachines. Werknemers zijn piloten die met hun omgeving en prestaties tot grote hoogtes kunnen stijgen. Dat een kantoorgebouw huiselijkheid moet uitstralen, vind ik onzin. Een kantoorruimte moet bereidheid tot activiteit bevatten. Werknemers tot andere en nieuwe gedachten aanzetten. Dat kan door middel van de aankleding. Door het interieur. De producten. Niet door huiselijkheid te creëren."
Weinig initiatiefrijk
Hoe kijkt Jurgen Bey aan tegen (luxueus) wonen. Wat is zijn woonvisie? "Een woning is een belangrijke plek voor een mens. Een eigen plek waar je tot rust komt. In huis bestaat geen haast. Alles kan hoe je het zelf hebben wilt. Verantwoording afleggen - waarom dit? waarom dat?- hoeft niet. In eigen huis zijn mensen vrijer. Een eigen huis behoort een eigen leven te hebben. Ik vind het jammer dat woningen weinig initiatiefrijk zijn. Doordat media veel aandacht besteden aan design, kopiëren veel mensen ook die beelden. De diversiteit aan en in woningen is ver te zoeken. Er is weinig gekkigheid op woongebied. Een huis moet meer ik worden. De identiteit van de bewoners uitstralen. De samenstelling van een huis moet eigenheid naar voren brengen. Een huis heeft daarvoor ook tijd. Een woning verandert niet continu, maar staat z'n 50 jaar op dezelfde plek. "
Eigen identiteit
Waarom moeten gevel en buitenruimte van een woning zo veel mogelijk identiek zijn aan die van woningen in de buurt? Jurgen Bey vraagt het zich af. "Een man in Steenwijk gaf in een nieuwbouwwijk een eigen wending aan zijn huis. Hij maakte er een Eco-huis van. De buurt klaagde hem aan. De omringende huizen zouden door de identiteit die de man aan zijn eigen huis gaf in waarde dalen. Dat vind ik heftig. Waarom kunnen we door de economische druk ons zelf niet meer zijn? Het woord praktisch prevaleert in Nederland. Daar moeten we van af. Zelf woon ik in Kraggenburg in de gemeente Noordoostpolder in Flevoland. Een vrijstaand huis uit de jaren vijftig met een betonnen schuur. Vrij industrieel. Maar het is wel ons huis. Binnen staat een verzameling spullen van ons zelf. Ik kom er tot rust. En dat is toch de bedoeling van een huis."
